Na uren, weken, soms zelfs jaren oefenen op je eigen zolderkamertje is het eindelijk zover: je eerste gig op een verjaars- of schoolfeest of in een echte club dient zich aan. Dan slaan de zenuwen toe. Ben je wel goed genoeg? Hoe zal het publiek je ontvangen? Elke dj beleeft die eerste keer anders. Om de twee weken interviewt This Is Our House een dj over zijn of haar debuut. Deze week: de Italiaanse dj en aanstormend producer Valerio Sinatra. “Ik weet alleen nog dat ik me achteraf superrelaxed voelde, alsof ik een soort muzikaal orgasme had meegemaakt.”
Tekst: Marceline Geelen
“Eigenlijk schoten meteen enkele ‘first gigs’ in mijn hoofd die ik zou kunnen noemen. Zoals de allereerste, toen ik vijftien was, en op de verjaardag van een vriend draaide. Het was ergens in de straatarme en vieze Romeinse suburbs. Helaas zijn de herinneringen hieraan wat vaag en ik zou dagen bezig zijn met het opduikelen van foto’s van die avond – als ik ze al kan vinden.”
Draaien met Carl Cox
“Een andere optie waar ik aan dacht, is de eerste keer dat ik een internationale dj mocht supporten. Iemand die ik het meest respecteer, namelijk Carl Cox. Op het Babylon Festival met hem spelen, dat was mijn echte debuut in de muziekindustrie. Daar is ook het verhaal ontstaan waarom mijn echte naam ook mijn dj-naam is, en niet de naam die ik eerder had bedacht. Het kwam allemaal door een promotor die me met mijn echte naam op de line-up had aangekondigd. En oh yes, dat was het beste wat me op dat moment had kunnen overkomen.”
Earthcore-logo
“Vanwege de bijzonder levendige herinnering die ik heb en vanwege de enorme impact van die gig op mijn persoonlijk leven en mijn carrière, kies ik voor de first gig op de mainstage van een festival. Het begon allemaal uit het niets. Ik organiseerde feesten in Melbourne en nodigde elke week, onder het genot van een gratis drankje en hapje, de crew van de venue uit voorafgaand aan het event. Die dag organiseerden we onze eerste internationale boeking met DJ Ralf. Het zag er allemaal top uit.
Op een gegeven moment benaderde een man me en vroeg hoe ik verder wilde met mijn carrière. Na een kort gesprek gaf hij me zijn visitekaartje en hij zei dat ik hem maar eens moest bellen. Onder zijn naam en contactgegevens op het kaartje stond ‘Head Honcho’. Ik draaide het kaartje om en op de achterkant stond het Earthcore-logo! Misschien hebben jullie aan deze kant van deze aardbol nog nooit van Earthcore gehoord. Het is echter een van de oudste, zo niet de oudste, event-organisatoren van Australië die ‘doofs’ organiseren. De organisatie is logischerwijs ook nogal populair bij een enorme selectie aan grote artiesten. En nu was ik gevraagd!”
Ik schreeuwde het van de daken
“Ik hield het gesprek een paar dagen voor me, tot ik het gewoon iemand moest vertellen. Dat werden mijn toenmalige vriendin, mijn familie en mijn dierbaarste vrienden. Ik voelde me enorm opgelucht toen ik het grote nieuws kon delen! Dit had ik altijd gewild en het was waar ik hard en veel voor had gewerkt. Eindelijk ging het gebeuren! Toen de line-up eindelijk bekend werd gemaakt, schreeuwde ik het van de daken.”
Ik trilde als een rietje
“Het festival vond van donderdag tot zondag plaats en ik moest op zaterdag draaien. De avond ervoor had ik nog een andere gig en ik sliep dus maar een paar uur tot ik naar Pyalong ging, waar het festival plaatsvond. Ik was pas 25 en toentertijd voelde het alsof mijn leven zich organisch voor me ontvouwde. Daardoor zat ik lekker in mijn vel bij alles wat ik deed. Mijn toenmalige vriendin en een paar goede vrienden reisden met me mee naar het festival; ze begrepen niet hoe ik zo rustig kon zijn. Ze wisten natuurlijk niet dat ik vanbinnen trilde als een rietje.”
“Ik ben mijn vrienden dankbaar dat ze me tijdens dit avontuur hebben gesteund en dat ze die fles vodka meebrachten…
Royaal de tijd
“Ik kon alleen maar eraan denken dat mijn handen dezelfde draaitafels zouden bespelen waar sommige van mijn idolen achter hadden gestaan. Sam Paganini, Victor Ruiz, Chris Liebing, Rødhåd, Infected Mushroom en zoveel anderen. Toen we arriveerden zetten we eerst onze tent op. Volgens mij was ik in tien minuten met mijn tent klaar omdat we in mijn beleving op het nippertje waren gearriveerd.
Uiteindelijk bleek dat we royaal de tijd hadden, maar ik was vreselijk bang om te laat te komen. Terwijl mijn vrienden nog steeds op de camping bezig waren, racete ik met mijn vriendin naar de main stage om vervolgens een half uur te wachten tot ik aan de beurt was. Kort daarna bereikten mijn vrienden ook de backstage met een fles vodka, waardoor ik snel relaxed was.”
Volg TIOH op Facebook:
Vreugdetranen
“Ik had de vorige maanden als een idioot platen gekocht, zodat ik een duidelijke sound aan mijn set mee kon geven, maar natuurlijk had ik daarnaast een gevarieerde collectie zodat ik kon zien waarheen de vibe zou leiden. Ik begon met een track van twee goede vrienden, Duitse producers genaamd Cheeky G, en vandaaruit improviseerde ik verder. Ik draaide elke track waarvan ik het gevoel had dat-ie bijdroeg aan de sound. Ik begon met 124 bpm en eindigde met 128 bpm, met een paar uitstapjes naar 130 bpm.
Achteraf bekeken heb ik geen idee wat ik in dat uur heb gedaan. Ik weet alleen nog dat ik me na de set superrelaxed voelde, alsof ik een soort muzikaal orgasme had meegemaakt. De dansvloer liep voor mijn ogen vol en ik mijn ogen liepen tegelijkertijd vol met vreugdetranen. Natuurlijk liet ik dit niet merken maar mijn ogen schitterenden zo in de zon dat ik er vast en zeker als een Manga uitzag, haha. Gelukkig was het een hoog podium en stond ik behoorlijk ver van de crowd – anders zou het gênant zijn geweest.”
Wat een kick!
“Eerlijkheidshalve denk ik niet dat het de beste set was die ik ooit heb gespeeld, maar ik maakte me evenmin druk om eventuele kritiek want de reactie van de het publiek was amazing. Ik voelde me misschien wel het meest bevredigd door de reactie van een gast die een foto van me maakte en deze vervolgens op elke event page plaatste om te vragen wie die dj was! Wat een kick! Daarnaast kreeg ik gigantisch veel complimenten en het voorstel om in Nieuw-Caledonië te komen draaien. Die gig vond echter nooit plaats omdat ik inmiddels naar Europa was teruggekeerd.”
Connectie met muziek
“Ik ben mijn vrienden en (inmiddels) ex enorm dankbaar dat ze me tijdens dit avontuur hebben gesteund en dat ze die fles vodka meebrachten zodat ik wat meer chill werd, haha. Ik kan wel zeggen dat ik op die dag heb geleerd hoe ik op een podium moet staan. Of ik vandaag de dag voor tien of honderd mensen draai, ik ervaar nog steeds hetzelfde gevoel. Ik speel altijd voor mezelf en voor het publiek en ik vind het niet erg om voor een lege dansvloer te staan. Size doesn’t matter omdat ik altijd connectie voel met de muziek. Sinds die dag heb ik een nieuw boek opengeslagen. Sinds kort woon ik in Nederland om hier een nieuw avontuur te beginnen en mijn muziek te verspreiden.”
Achtbaan
“In diezelfde tijd belandde ik in een achtbaan van ervaringen en gigs. Zo stond ik dus op de main stage met Carl Cox op het Festival Babylon en draaide een closing set op Cocoon in Melbourne waar ook Sven Väth, Green Velvet, Seth Troxler, Art Department en Appolonia stonden. Ik draaide primetime op een feest van Carl Cox – oh yes! – en ik had enkele gigs in Azië, waarvan de coolste op een boot bij Maya Beach in Thailand was. Verder was ik supporting artiest voor diverse grootheden als Sam Paganini, Fritz Kalkbrenner, Martin Buttrich, Guy J, Joris Voorn, Timo Maas en vele anderen.”
“Mijn leven heeft altijd om muziek gedraaid en naast mijn dj-en, besloot ik het produceren te gaan studeren aan de SEA in Amsterdam, zodat ik eindelijk mijn eigen tracks kan draaien. Als ik mijn opleiding heb afgerond, ga ik door Europa reizen en muziek produceren met enkele van de artiesten met wie ik de decks de afgelopen jaren heb gedeeld. Als dat achter de rug is, begin ik een nieuwe tournee zodat ik mijn eigen muziek kan verspreiden – waar ik maar kan.”