Saturday, August 8, 2020
Home Features Mijn virtuele festival-rentree: ‘Hell yeah, we mogen weer!’

Mijn virtuele festival-rentree: ‘Hell yeah, we mogen weer!’

-

Huisbaas Mark van Bergen kan echt niet langer wachten. Hij fantaseert vast over zijn eerste festivalbezoek na de coronacrisis, lente 2021. En hoe zo’n event er dan aan toegaat. “Wat is iedereen blij dat dit weer kan. Heerlijk.”

’s Ochtends thuis al zenuwachtig zijn. De wekenlange voorpret in de WhatsApp-groep met m’n vaste feestvrienden (na maandenlang geklaag). Over wie er mooi ‘op temperatuur’ is. Wie welk mondkapje aantrekt (Gucci? Adidas? This Is Our House?). En vooral: hoe fucking veel zin we er weer in hebben – no matter what… Wat dat betreft heeft echt iedereen van ons hoge koorts.

Ik was vergeten hoe sterk die voorgevoelens konden zijn. Ja, helemaal in het begin van mijn party-carrière, toen kon ik dat ook zo enorm intens beleven. Aan komen rijden bij het festival of feest en je hartslag in je keel voelen, op het stevige bpm van de dienstdoende dj. Het hopen dat je überhaupt binnenkomt.

Als een leeuw die een jaar lang droge kattenbrokjes moest eten, zo voel ik me

Mark van Bergen mondkapje festival 2021

Maar nu is nu. Daar komt de partybus al voorrijden, dus onze mondkapjes gaan op. Een steward van het festival, achter plexiglas, scant de QR-code op mijn telefoon en maant mij en m’n vriendin op de eerste beschikbare tweezitter plaats te nemen. Die erachter is afgezet met rood-wit lint, dus daarachter gaan pas weer vrienden van ons zitten. En zo gaat het om en om. Blijft raar, zo’n halflege bus.

Eerst nog even handgel pakken, die naast de OV-scanner is opgehangen. Ik heb zelf ook bij me, maar dit is net zo makkelijk.

Clubseizoen een drama

Als een leeuw die een jaar droge kattenbrokjes heeft moeten eten en nu weer een verse lap vlees krijgt. Zo voel ik me, nu ik weer de wei in mag. Oneindig lang leek de droogte. Eerst toen het in de lente van 2020 festivalweer werd, en uitgerekend de festivals de nek om werden gedraaid.

Het clubseizoen, eind 2020, was ook al zo’n drama. Begonnen de kleine podia en clubs in september 2020 eindelijk weer te draaien (feestjes en concerten voor 100 man met 1,5 meter afstand werkte echt niet), werd ik geweigerd als veertiger. De horror. Ik, die nota bene mijn brood verdien aan deze cultuur, en die hem mee bouwde!

Afstand houden terwijl je je maten eigenlijk keihard wil knuffelen

House party

Zeker, die enkele thuisfeestjes tijdens de quarantaine waren leuk. Ain’t no party like a house party. Maar dat gold dan vooral voor de afters van vroeger.

Met maximaal 3 vrienden op bezoek – later werden het er gelukkig ietsje meer – was het toch anders. De dj-set ging op, maar het volume laag, aan de buren denken. En aan de kinderen die boven liggen en die al eeuwenlang niet meer bij opa en oma hebben kunnen logeren. Afstand houden terwijl je je maten eigenlijk keihard wil knuffelen. En dat morele geknaag dat het gewoon niet goed is.

Maar nu. Nu mogen we weer. Hell yeah.

De leeftijdsgrens hebben ze bij de meeste events laten varen, gelukkig. Kwam veel protest op en het virus is nu toch ver teruggedrongen. Al hoorde ik dat er laatst een festival was waar twintigers en dertigers na de ticketscan linksaf werden gestuurd, en ouderen rechtsaf. Ieder eigen stages, met ertussen een groot hek. De jonkies mochten ouderwets intiem feesten, de oudjes moesten afstand houden. De dansvloer was afgeplakt als een groot schaakbord, met anderhalve meter tussen de vakken.


Voordat je verder leest…

Hopelijk waardeer je onze content. Die is gratis maar niet goedkoop. Journalistiek is vakwerk. De inkomstenbron om die uit te financieren is door de coronacrisis echter flink aangetast. Jij kunt ons indirect helpen, door ons bereik mee te vergroten. Hoe? Volg onze socials en wijs ook muziek-liefhebbende vrienden op onze Facebookpagina en Instagram! We hebben ook een wekelijkse nieuwsmail. Alvast bedankt!


We zijn er! Wat opvalt bij de entree is dat alles veel gestructureerder is dan voor de crisis. Minder chaos, betere looproutes, meer beveiliging, overal borden. De rij voor de ingang is lang, maar die vertekent want daar wordt al afstand gehouden. In een vlot tempo schuifelen we zenuwachtig door, en stoppen steeds bij een 1,5 meterlijn op het gras – bedrukt in de huisstijl van het festival.

De ticketscan gaat even vlot als altijd, maar de security duurt wat langer. Ik word niet gefouilleerd, maar loop eerst door een detectiepoortje, dat mij scant op wapens en vloeistoffen. Het poortje zwijgt en ik loop door.

Extra securitycheck

Daarna volgt – in een wit pak met masker – nog een controle door een beveiliger (het V-symbooltje is nog net herkenbaar op zijn witte short). Hij loopt mij met zijn handscanner na en meet mijn temperatuur op in mijn oor. Ineens ben ik bang dat ik door de nervositeit toch verhoging heb gekregen, maar dat blijkt niet het geval. Een nette 37,4. Zou ook gek zijn, ik ben de afgelopen weken tot 2 keer toe (negatief) getest.

Een vaccin is er helaas nog niet, dat zit in de allerlaatste testfase. Andere middelen hebben hun weg wel gewoon weer gevonden naar de dansvloer. De prijs van een pil was de afgelopen maanden lager dan ooit, dus er is goed gehamsterd. De meesten stoppen het achter hun mondkapje. Durft toch geen enkele beveiliger aan te komen.

Lang niet iedereen durft weer de hort op

Kaart festival 2021
Een denkbeeldig festivalterrein in 2021. Design: Anne-Claire Le Sage

Ook bij de lockers een lange rij. Weliswaar staan de kasten wat verder uit elkaar geplaatst en mag per groep één persoon naar binnen om alle spullen in een kluisje te doen, toch duurt het zo allemaal veel langer. Maar iedereen toont begrip, wachten voor winkels zijn we ook al zo gewend.

Als we eindelijk het terrein op komen, valt pas op hoe het festival is gekrompen ten opzichte van 2 jaar terug. Van de 8 podia zijn er nog 3 over: een main- en twee kleine stages. Er is plek voor 5.000 bezoekers, terwijl er vorig jaar 20.000 waren verkocht. Vrijwel iedereen heeft zijn ticket aangehouden, maar nog lang niet iedereen durft weer de hort op.

Dat is onterecht, als je kijkt naar alle voorzorgsmaatregelen. De festivalorganisatie heeft zelfs een eigen app ontwikkeld. Daarop kun je de actuele druktes bij de stages zien, bijvoorbeeld, net als bij attracties in de Efteling. Uiteraard zit er ook een alert-functie in, voor als iemand ter plekke positief wordt getest. Gekke gewaarwording, trouwens, om naast de mobiele biertappers nu ook rondlopende test-teams op het terrein te zien.

Toch ben ik blij voor de organisatie, die de complete ticket-revenu heeft mogen houden en met deze kleinere schaal veel minder risico loopt, nu verzekeren tegen een pandemie niet meer mogelijk is.


Dance en de coronacrisis

Lees meer over de dancebranche en de coronacrisis:


Via looproutes met eenrichtingsverkeer – de enige keer dat ik dat eerder zag was op de brug van Mysteryland en Extrema Outdoor Nederland – komen we bij de mainstage. Hier geen schaakbordpatroon op de vloer, maar toch afstand tussen het volk.

Vooraf was dan ook een dringend beroep op de socials gedaan. En vrijwel iedereen respecteert het. Omdat ook iedereen weet: doen we het niet, dan gooien we onze eigen ruiten in. En is het straks misschien weer gedaan met de feestjes en festivals.

Wat helpt: anderhalve meter is gelukkig ‘een armlengte’ geworden. Goed dat we naar Zweden hebben geluisterd. Kunnen we elkaar gewoon weer een biertje aangeven. En man, ik lust er wel een inmiddels.

Tijd dus om de bar op te zoeken en een rondje te geven. Cashless betalen was de laatste jaren al in opkomst, maar is nu de norm. Geen overdracht van muntjes meer, gewoon je polsbandje met chip tegen de scanner – et voila.

Maar nieuw zijn vooral de nette rijtjes voor de bar, via dranghekken en lijnen op het gras. Via een pad naar de bar toe, via een ander terug. Het wordt er ook eerlijker van, de eerste in lijn is ook de eerste die geholpen wordt door het personeel (met van die kekke latex handschoentjes in de festivalkleuren).

Kleinschaligheid, lokaliteit, nieuwe creativiteit en solidariteit zullen het toneel gaan bepalen

Mark van Bergen festival 2021

Reizen nog een issue

Terwijl we proosten, schakelt de dj op de main al een tandje bij. Lokaal talentje, zoals er opvallend veel geprogrammeerd staan deze comeback-editie. Het is jammer dat veel buitenlandse headliners van vorig jaar hebben bedankt. Reizen is voor hen nog steeds een issue. Maar dit opent echt mogelijkheden voor nieuwe gezichten.

En deze jongedame weet lekker op te warmen voor de headliner uit eigen land. Wij zijn niet de enige hongerige leeuwen. Niks inkakken; de hele crowd, van voor tot achter, is nu al uitzinnig. Dit kennen we niet van het normaal zo nuchtere Nederlandse publiek. Maar wat is iedereen blij dat dit weer kan. Heerlijk.

Kleinschaligheid, lokaliteit, nieuwe creativiteit en solidariteit zullen het toneel gaan bepalen. Het is en blijft anders, maar de leeuw is los. En de slingers hingen we toch altijd al zelf op.

Meld je aan voor de nieuwsbrief

en krijg elke week het laatste dancenieuws rechtstreeks in je mailbox!

Je kan je op ieder moment afmelden voor de nieuwsbrief door op de link onderaan de nieuwsbrief te klikken.
We gebruiken Mailchimp als ons e-mailmarketingplatform. Wanneer je op Subscribe drukt ga je er mee akkoord dat je informatie met Mailchimp wordt gedeeld.
Mark van Bergen
Gezegende oprichter/hoofdredacteur, die al sinds 2002 professioneel mag schrijven over elektronische dansmuziek en de partyscene. Interviewde daarbinnen vele groten en kleinen der aarde. Doceert over de dance-industrie op Fontys ACI en schrijft, als er tijd over is, nog boeken ook. Zijn debuut 'Dutch Dance' (2013), over 25 jaar dance in Nederland, werd bekroond met de Pop Media Prijs en kreeg in 2018 een internationale opvolger. Daarnaast schreef Mark (mee aan) boeken over Extrema, Awakenings en Thunderdome.
- Advertisment -

Must Read

DANCE & DRUGS – de politiek: Maakt regulering een kans?

0
Links versus rechts, realisme versus idealisme. De polarisatie maakt een zinnig publiek drugsdebat haast onmogelijk. Voor- en tegenstanders van het legaliseren van harddrugs lijken zich...