donderdag, augustus 5, 2021
HomeFeaturesAfteren in Brabant anno 2015: Slapen voor mietjes?

Afteren in Brabant anno 2015: Slapen voor mietjes?

-

Brabantse nachten zijn lang, wist Arie Ribbens lang geleden al te melden. En wie goed naar ”s Nachts na Tweeën’ luistert, weet dat ze ook in 1985 niet vies waren van een nachtje doorhalen. De afterparty’s in Brabant namen pas echt een vlucht in de gloriedagen van de Zino, Goldfinger, Limit en Rixy, waar tot diep in de zondag werd gefeest. Maar hoe staat het met de after-cultuur in het zuiden anno 2015? Jesper de Vaan offerde een nachtje slaap op en ging op onderzoek.

Toegegeven, het was even zoeken naar een geschikt weekend voor deze reportage. In Tilburg, ooit dé after-stad van Brabant, zijn deze hoogtijdagen duidelijk voorbij. Al is het in Club Plaza wel nog iedere zondagmorgen bal vanaf 6:00 uur.

In de rest van Brabant is het vrij treurig gesteld met de afterparty’s. Sterker nog, deze feesten vinden zo mondjesmaat plaats dat ‘after’ een begrip is geworden voor een naborrel in huiselijke sferen.

- Advertisement -

Omdat maar weinig mensen een discotheek in hun achtertuin hebben, betekent in Eindhoven de vraag ‘Afteren?’ 9 van de 10 keer dat je jezelf niet lang daarna terugvindt op een te kleine bank met veel teveel mensen in een te kleine kamer – sorry, studio – met muziek uit laptopspeakertjes.

Club Arcade

Er moest dan ook even twee keer met de ogen geknipperd worden toen er opeens niet een maar twee ‘echte’ afters aangekondigd stonden op de zondagmorgen. Beide in Eindhoven. In Arcade was de onofficiële after van We Are Electric, met alleen maar drum & bass op het programma.

En Club Fifities probeerde de bezoekers van Ghosttown in Utrecht – en alle andere gabbers met slaapproblemen – te verleiden tot zondagmorgendansjes met een early rave-feestje met de pakkende titel ‘slapen is voor mietjes’.

Slapen Is Voor Mietjes

8.30 uur: ronddolende Aussies voor de deur

Ongeveer 100 feestvierders hebben de Fifties boven hun bed verkozen (en gevonden). Zeker voor hen die van nature hun TomTom wantrouwen een aardige prestatie.

Diep weggestopt in een woonwijk, midden tussen de rijtjeshuizen met gesloten gordijnen, doemt ineens Club Fifties op. Eigenlijk de enige club in Eindhoven waar regelmatig afters plaatsvinden. Bijvoorbeeld van Awakenings in het op loopafstand gelegen Klokgebouw. Maar meestal is de Fifties toneel voor het hardere werk.

Het woord ‘club’ lijkt op het eerste gezicht wat overdreven. Van buiten ademt het meer de sfeer van een rustig buurtcafé, waar op zondagmiddag een kaartje wordt gelegd, dan van een aftertent.

De grote zwarte banner met daarop een bed met een kruis erdoorheen en de ronddolende bezoekers voor de deur, in hun onvermijdelijke, bontgekleurde Australian-trainingspakken, verraden dat hier andere dingen gebeuren.

Voor de deur staat een bonkige Surinamer de orde te bewaken. In de zaal geen security. Doe wat je wilt, maar denk wel aan de buren.

9.00 uur: uitputtende afvalrace

In de rij voor de garderobe staan mensen met jas én mensen met bonnetje. Terwijl een jongen met zijn jas nog aan al voorzichtig hak-bewegingen maakt als de deur van de zaal af en toe opengaat en de early rave-klanken het café in schallen, heeft het meisje achter hem haar laatste dansjes alweer achter de rug. Haar navelpiercing fonkelt nog maar haar ogen zijn dof en staren in het oneindige.

Afteren is een uitputtingslag, een afvalrace, maar wel eentje waarbij zich opeens nieuwe deelnemers kunnen melden.

Fifties

9.15 uur: hulpmiddelen?

Een jongen worstelt met het ophangen van een poster van Ouwe Stijl is Botergeil. De duct tape lijkt een voorliefde voor zijn handen te hebben en blijft tot drie keer toe weer aan zijn vinger plakken.

Het draaien ging hem zojuist soepeler af. De posterplakker is namelijk dj Faniac, die van 8:00 tot 9:00 het feest mocht openen. Vaak de minst geliefde plek op de line-up, maar nu even niet.

“Op afters maakt het niet uit wanneer en wat je draait. Je kunt doen wat je wilt. Iedereen die hier staat, wil nog maar één ding: dansen.”

Dansen tot je alleen nog maar wil dansen

Achter hem loopt een jongen voor de tweede keer binnen het kwartier het toilet binnen. Natuurlijk worden er hulpmiddelen gebruikt maar een goed feest is vooral zelf een roesje. Voor even verdwijnt alles naar achtergrond.

Goa Gil, een hippie met grijze haren die alleen achter de draaitafels kruipt voor minstens een half etmaal, legde het ooit als de trance-dance-experience. Dansen tot je alleen nog maar wil dansen. Tot je een staat bereikt ‘beyond mind, beyond thought and beyond your own individuality’.

Het feestje als trip op zich. Volgens Gil is het beste moment daarvoor zonsondergang de dag nadat het feestje is gestart. Het is het feestje benaderd vanuit een haast spirituele invalshoek.

Nu lijkt de psychedelische trancemuziek die Goa Gil draait zich daar misschien beter voor te lenen dan de harde, opzwepende klanken uit de begintijd van de hardcore. Maar de gelukzalige glimlachen die de zaal vullen – af en toe afgewisseld met een verbeten grimas door het hakken – illustreren dat iedereen natuurlijk zijn eigen tripgeleider heeft.

Maar dat de andere aanwezigen jouw muzikale liefde delen, geeft juist misschien wel de ultieme verbondenheid. Het gevoel uit te maken van een groter geheel.

10.00: Witte wijn met een snoepje

Ondertussen bij de WAE-after in de Arcade, aan het Stratumseind. Daar illustreert een meisje meteen dat die gelukzalige roes hoe dan ook ooit weer vervangen wordt door de realiteit.

“Is het al zo laat”, schrikt ze. Ze staart naar haar telefoon alsof ze verwacht dat de tijd verspringt naar een voor haar wel acceptabel uur.

Zou er hierna nog iets te doen zijn?

Twee meisjes in de hoek hebben duidelijk minder besef van tijd. Ook al zijn ze in vergelijking met het gros van de bezoekers pas net wakker.

Hun banksaldo bleek niet toereikend voor een We Are Electric-kaartje (30 euro). Wel voor een gratis feestje en een onorthodox ontbijt op weg naar hier (witte wijn en een snoepje). “Zou er hierna nog iets te doen zijn?” vraagt een van de twee zich hardop af.

After Arcade

10.45: hoofdjes willen nog wel, voeten niet meer

Er komt steeds meer vierkante meter dansruimte per feestganger. Maar die wordt steeds minder gretig benut.

Rond 8:30 had Arcade nog het bordje ‘Vol’ voor de deur gehangen. Het speciaal ingerichte hokje met lolly’s, kauwgum en ijsjes was al uitverkocht voor de helft van de bezoekers het was opgevallen.

Inmiddels begint de verhouding mensen in het rookhok en de dansvloer al aardig scheef te lopen. De dansvloer is nog maar voor de helft gevuld, terwijl het rookhok uitpuilt. Al zijn hier vooral de bezoekers die bij binnenkomst pontificaal op een leeg stukje grond neerploffen schuldig aan.

“Ik heb geen kracht meer om te dansen”, zegt een meisje. Ze is niet de enige. Iedere afgevuurde drop wordt minder enthousiast ontvangen. De hoofdjes willen nog wel maar veel voeten niet meer.

Vanuit de dj-booth erkent ook Joep – die enkele uren eerder nog samen met zijn maatje als The Illuminated een set als een sneltrein draaide – dat het feestje tanende is en schakelt ineens over op reggae.

12.30: After-after bij de Campina!

De club is net leeggeveegd maar nog niet iedereen is uitgefeest. “Afterparty bij de Campina”, wordt er geroepen.

Eigenlijk is er daar geen sprake van een afterparty omdat het feest daar al sinds zaterdagavond aan de gang is. Al kun je met een beetje fantasie ook stellen dat de afterparty al twee maanden duurt in de Freakfabriek, zoals de bijnaam luidt van de inmiddels omstreden party-plek.

Niet dat er 24/7 feest is maar sinds een groep krakers afgelopen zomer hun intrek nam in het koelhuis lijkt de speakermuur – die de gehele breedte van de smalle kelder vult – vastgelijmd en draait er haast altijd wel iemand plaatjes.

Tekno gaat door. Luisteraars of niet. Nu zijn die er nog genoeg, al krijgt de dj van dienst daar weinig van mee. Weggestopt in een hoekje draait hij een een mix van acid tekno en hardcore platen. Ongestoord.

Het feestje speelt zich verderop in de kelder af rond de speakers, waar omheen iedereen zich heeft verzameld. Sommigen op niet meer dan een paar centimeter afstand. Een hond baant zich een weg tussen het publiek.

Campina

 

14:45: bang voor een schoonveeg-actie

“We hopen nog lang te kunnen blijven”, vertelt een bewoner, maar helemaal gerust is hij er niet op. “Wij zijn allemaal een beetje bang voor het BITE-team dat binnenkort langskomt. We proberen het daarom een beetje schoon te houden, maar je wil niet weten hoe erg dat tegen mijn natuur ingaat.”

Maar regelmatig verhuizen, dat zijn de krakers wel gewend. Hetzelfde geldt voor de feesten. Tekno is als een rondreizend circus dat ieder weekend ergens anders haar tenten opzet. In bossen of leegstaande panden. Vrij toegankelijk, maar wie niet in de scene zit, zal er niks van meekrijgen.

Feestjes zijn immers illegaal. De politie kan altijd de pret bederven, maar als die wegblijven, wordt niet gekeken op een uurtje. In kraakpandjes als deze kunnen vaker feestjes gegeven worden, al weten de bewoners dat ze hierdoor – en de raadsvragen die D66 hier onlangs over stelde – wel extra in the picture staan.

Campina2

16.15: onverminderd door op tekno

Buiten begint het al weer een beetje te schemeren, maar in de altijd donkere kelder gaat twaalf uur na het sluiten van de reguliere horeca het feest onverminderd door. Op tekno bepaal jij – meestal – wanneer het feest voor jou is afgelopen.

Als de Campina straks gesloten is en haar bewoners uitgewaaierd, valt er weer weinig te beleven voor nachtbrakers. In heel Brabant sluit de reguliere horeca om maximaal 5:00 uur maar mogen de reguliere afters pas vanaf 7:00 uur beginnen.

Hierdoor is een after geven alleen interessant na grote evenementen in het Klokgebouw of de Brabanthallen in Den Bosch.

Latere sluitingstijden zijn al vaker geopperd (binnenkort een uitgebreide stand van zaken op Our House). Maar omdat veel tegenstanders zich hier tegen verzetten alsof instemmen inhoudt dat ze zelf gedwongen worden ieder weekend tot zondagmiddag te begaaien, verandert er maar weinig.

Nu mag tot ver na het ochtendgloren feesten voor sommigen dan ook een beetje onnatuurlijk klinken. Voor veel feestvierders voelt een felle lamp en muziek die plotsklaps stopt als jij nog door wil dansen juist onnatuurlijk.

Het magische moment volgens Goa Gil – sunset the next day – is bijna daar, maar als ik twee jongens in een hoekje van folie zie roken, sta ik in plaats van op de dansvloer ineens buiten. De beukende teknobeats verstommen langzaam op weg naar mijn fiets. Het feest gaat nog wel even door maar voor mij is het mooi geweest.

 

Voetnoot van schrijver:
Zo gebeurt er lang niks en zo is nog voor publicatie je verhaal alweer achterhaald. Het koelhuis is ontruimd en dus waren we naar nu blijkt op het afscheidsfeestje van de Campina. Een aderlating voor het nachtleven. Zoals in het stuk te lezen, ging het er soms een beetje over, maar dit kwam ook omdat het een plek was waar je de vrijheid had om te doen wat je wilde.

Feesten zonder commercieel karakter en poespas. Geen meedogenloze kleerkast aan de deur, geen entree maar misschien wel het allerbelangrijkste; geen verstikkend sluitingsuur. Er zijn plannen dat Lab-1 de locatie overneemt, maar ondanks dat de feesten dan nog steeds in de kelder zijn is het maar zeer de vraag of het echte underground gevoel behouden blijft als alles ineens volgens de regeltjes moet. Het zal blijken maar voor nu verliezen we onze vrijheid in naam van veiligheid.

- Advertisement -

Meld je aan voor de nieuwsbrief

en krijg elke week het laatste dancenieuws rechtstreeks in je mailbox!

Je kan je op ieder moment afmelden voor de nieuwsbrief door op de link onderaan de nieuwsbrief te klikken.
We gebruiken Mailchimp als ons e-mailmarketingplatform. Wanneer je op Subscribe drukt ga je er mee akkoord dat je informatie met Mailchimp wordt gedeeld.

Gerelateerd

Eendaagse festivals ontvangen max. 750 bezoekers: messteek in de rug van organisatoren

Maandag 2 augustus heeft het kabinet een beslissing genomen over de eendaagse festivals deze zomer. Eigenlijk zou het...

Grote festivals in België kunnen per 13 augustus met digitale pas: Covid Safe Ticket

Terwijl Nederlandse party people nog in spanning afwachten of het uitgaansleven medio augustus weer opengaat, is de kogel in...